تايب « 22 » گردند و از اين اعتقاد باطل ، رجوع به اعتقاد حق نمايند ، ناجى « 23 » خواهند بود . و صنف سيم آنانند كه يك دفعه ، متذكّر مىشوند توفيق و تأييد و منّت و فضل الهى را در علوم و عبادات و اعمال صالحهء خود ، و يك دفعه ، [ به سبب ] عروض غفلت بر قلب و نقصان بصيرت و قصور در معرفت ، معجب مىشوند به علم يا عمل خود ؛ اين طايفه را ممكن است اصلاح نفس از اين مرض قوى ، به ادويهء صالحهء معارف الهيّه و مصاحبت اهل معرفت و اهل اللّه ، تا به بركت انفاس قدسيّه و انوار قلبيّهء ايشان ، حجاب غفلت نفسانى آنها مرتفع گردد و صاحب معرفت و بصيرت قلبى شوند ، و سالم گردند از مرض نفسانى عجب - بالمرّه - . و چنان‌كه در باب حسن خلق در بيان تهذيب اخلاق ، ذكر كرده آمد كه تهذيب از مطلق اخلاق رديّه ، ممكن نيست مگر به موت ارادى نفسانى - كه : « موتوا قبل ان تموتوا » « 24 » - و اين موت ، حاصل نيايد مگر به ولايت و محبّت و متابعت اولياء اللّه و اهل اللّه ، تا از بركت ارتباط با ايشان ، به موت اراديّه ، حيات طيّبهء قلبيّه حاصل آيد . بعد حضرت امام عليه السّلام فرمود : اوّل عملى كه كرده مىشود به شخص معجب ، كنده مىشود از او آنچه مايهء عجب اوست از علم و عمل ، تا به عجز و حقارت خود برخورد و به فقر خود شهادت دهد ، تا آنكه حجّت حقّ تعالى بر او « بالغ گردد » « 25 » ؛ و اين عمل نسبت به او در وقت موت خواهد شد ؛ زيرا كه

--> ( 22 ) - توبه‌كننده ( 23 ) - نجات‌يابنده ( 24 ) - به منهج حاضر ، صفحهء 317 سطر 1 رجوع شود . ( 25 ) - برسد